Jest to jednak winorośl bardzo trudna i wymagająca w uprawie. Rośnie wolno, dojrzewa późno (zbiory tradycyjnie obywają się w październiku lub pod koniec września), mimo, że wysoka kwasowość jest jej cechą, w gorących latach winiarze mają kłopoty z uzyskaniem odpowiedniej zawartości kwasów w gronach. Nie znaczy to, że Sangiovese lubi chłód, zbyt zimne lata powodują, że wino staje się za bardzo bogate w taniny. 

Odmiata ta lubi tereny wapienne, które korzystnie wpływają na jakość owoców, wyzwalając z nich silne i eleganckie aromaty. Dobrze czuje się w suchym klimacie, potrzebuje sporo słońca i nie przepada za deszczem zwłaszcza podczas końcowego dojrzewania i zbiorów. Słowem nie lubi ekstremów pogodowych. W dobrych warunkach i odpowiednio traktowana potrafi się jednak odwdzięczyć w wyjątkowy sposób. 

Jest to odmiana, która doskonale spisuje się w dębie. Sangiovese jest bowiem z natury odrobinę szorstkie, ma impulsywny charakter i dopiero w beczce nieco łagodnieje i rozwija w sobie nuty wanilii oraz tytoniu, dając w efekcie prawdziwe cacko.

Toskańskie wina beczkowe w charakterze doskonale pobudzają zmysły. Porażają swą intensywną barwą, aromatem i smakiem. Bogactwem, z cała paletą dojrzałych owocowych o szlachetnej jakości, słodko - gorzkich smaków soczystych wiśni, śliwek, czereśni, gdzie zauważalne są też wyrafinowane, ziołowe nuty i rustykalne tony.

Zdarza się, że Sangiovese występuje pod synonimami: sangioveto, morellino, rugnolo gentile, nerino, sanvicetro, calabrese i nielluccio. 

Więcej informacji:          Apelacje          Klasyfikacja          Winnice